OBJECTIVE AND SUBJECTIVE

From
ART EXHIBITION BY MAKHA SANEWONG NA AYUTHAYA
“Non Still Life”
มาฆะ เสนีวงศ์ ณ อยุธยา
Makha Sanewong Na Ayuthaya

วัตถุ ข้าวของเครื่องใช้ต่างๆที่พบเห็นได้ทั่วไปตามบ้าน ตรอกซอกซอย สิ่งเหล่าถูกผลิตและใช้ซ้ำจนชินตา ดูแล้วเป็นสิ่งที่สามัญธรรมดา การมองเห็นวัตถุเหล่านี้ทุกๆวันทำให้เกิดคำถามที่มีต่อหน้าที่และความหมายของวัตถุ นั้นๆ ถ้าวันหนึ่งวัตถุที่สามัญธรรมดาเหล่านี้เปลี่ยนไปจากความเป็นจริงที่เราเคยรับรู้วัตถุชิ้นนั้นจะยังเป็นวัตถุที่เราคุ้นชินอยู่อีกหรือไม่  สิ่งที่ต้องการแสดงออกมานั้นมันอาจเป็นแค่การโยนคำถามให้ผู้ชมว่าเมื่อยืนอยู่ตรงหน้าบางสิ่งบางอย่างที่เราคิดว่ารู้จักมันดีสุดๆแต่ผลที่ได้กลับเป็นอะไรที่แตกต่างออกไปมันจะเป็นอย่างไร ในเมื่อสิ่งที่เห็นอาจไม่ใช่สิ่งที่เป็นอีกต่อไป

Object things around us that we use in our house or street, Those are manufactural reproduction and We use to that. So it become a very common things in everyday life. To see these object, I has make a question in their meaning and function. If I change them to be unfamiliar object, Is it still be the things that we use to know? To make this, It look like to launch a trail balloon or question to the audience. When we face to things that we surely know in the unfamiliar way. Is it still be the same things?

Photo By Nath Palathanarotch

โต๊ะจากนิทรรศการ " Non Still Life " และโต๊ะจากห้องของผู้เขียนเอง โต๊ะทั้งสองมีวัตถุเรียงรายอยู่เช่นเดียวกัน แต่ทั้งสองอยู่ในสถานการณ์ที่แตกต่างกัน บนโต๊ะของนิทรรศการ " Non Still Life " ได้ถูกตราหรือถูกกำหนดให้มันมีความสำคัญขึ้นจากผู้เรียกหรือผู้สร้างนั่นเอง และบนโต๊ะจากห้องของผู้เขียนเอง ก็ถูกกำหนดความสำคัญขึ้นเมื่อกำลังเขียนบทความนี้อยู่เช่นเดียวกัน เราจะประเมินความเป็น objective หรือ subjective ได้อย่างไร ก็ขึ้นอยู่กับการประเมินและตรวจสอบของผู้มองเอง

ณัฏฐ์  พละธนะโรจน์

Nath Palathanarotch

กาลเวลาผันเปลี่ยนผัน ความคิดฝันย่อมเปลี่ยนแปลง
แม่เคยสอนไว้ว่าให้กินนมเยอะๆ จะได้โตไวๆ.......... กินเหล้าก็มีแต่จะตายไว้ขึ้น

เมื่อเด็กเราได้รับการปลูกฝังให้ห่างจากสิ่งเสพติดและของมึนเมา จนกระทั่งเราไม่ใช่เด็กอีกต่อไป จากของต้องห้ามใ

นวัยเด็กกาลเวลาได้เปลี่ยนมันให้เป็นสิ่งที่วัยรุ่นถวิลหา และสนุกไปกับมัน จนได้ลืมรสชาติของนมกล่องนั้นและคำสอนของแม่ไปจนหมดสิ้น และเป็นที่แน่นอนว่ากล่องนมกล่องนั้นก็ไม่ได้เป็นที่โปรดปรานของเราอีกต่อไปแล้ว

พีร์  พรหมวิชัย
Pee  Pormwichai

ฉันไม่รู้สึกต่อสิ่งไหน     ฉันรู้สึกต่อสิ่งหนึ่ง     ฉันต้องรู้สึกอีกสิ่งไหน     ฉันเลือกรู้สึกอีกสิ่งหนึ่ง

กนกกาญจน์  ถวายนิล
Kanokkan Thawainin

ธรรมชาติ ความงาม หัวใจ ความไร้สาระ  
ธรรมชาติไม่ได้ล่วงเกินท่านหรอก เห็นนั้นไหม... มนุษย์ต่างหากที่หยิบฉวย เอาไป...
ผู้เขียนไม่ได้ให้ค่ากับสิ่งแรกที่เห็น สำคัญที่ว่ามันให้เราฉุกคิดอะไรได้บ้าง...?


อัญญากร ทองสา
Aunyakorn  Thongsa

แท้ที่จริงแล้ว สิ่งของเป็นสิ่งที่มนุษย์สร้างขึ้นเพื่อตอบสนองด้านประโยชน์ใช้สอย หรือสร้างขึ้นมาเพื่อสนองความเกียจคร้านในตัวมนุษย์เอง

ทำไมฉันถึงตั้งคำถาม?

ลองคิดดูเล่นๆสิ!

ขั้นตอนการแปรงฟัน หยิบแปรงและยาสีฟันขึ้นมา เปิดฝาด้วยมือข้างที่ถือแปรง หากใช้ยาสีฟันแบบจุกเกลียวคงต้องวางแปรงสีฟันลง หรือ ไม่ก็คาบไว้ที่ปาก เปิดฝาและบีบยาสีฟันลงไปบนแปรง ใช้มือข้างที่ถือแปรงขึ้นมาเพื่อทำความสะอาดช่องปาก ถึงจะเสร็จขั้นตอนการแปรงฟัน

และแท้จริงแล้ว ความสะดวกสบายไม่ได้มีทุกที่เสมอไป เราจะให้ค่าแก่ความหมายทุกสิ่งไม่ได้เสมอไปเช่นกัน

กุลนิภา มะรังษี Kulnipar Marungsee

สิ่งของที่เห็นในชีวิตประจำวันฉันไม่เคยสนใจ ฉันกลับมีความรู้สึกกับ มันแปลกไป เมื่อได้เห็นมันอีกครั้งในแบบที่แตกต่าง หลอดยาสีฟันและของใช้ในบ้านถูกจัดวางอยู่บนโต๊ะและสามารถขยับได้ บางทีความเป็น subjective อาจจะเป็นการให้ค่ากับสิ่งที่เราให้ความสนใจเพราะการที่สิ่งของในชีวิตประจำวันถูก

เปลี่ยนให้มาอยู่ในพื้นที่ศิลปะ

กรวรรณ สิทธิกุล
Gorrawan  Sittigul

จากที่เคยเป็นที่ต้องการ  

ไม่นานเป็นเพียงเศษขยะ

เมื่ออยู่ในฐานะงานศิลปะ

ก็จะถูกยกระดับอีกครั้งหนึ่ง

นันทพร  โทเมฆNuntaporn  Tomek

ลูกข่างที่ถูกแรงดึงดูดโดยสนามแม่เหล็ก กับหยดน้ำที่หยดลงบนพื้นน้ำ
ทั้งสองสิ่งแตกต่างราวกับขั้วตรงข้ามซึ่งกันล่ะกัน

แข็งแกร่ง...       อ่อนโยน...
มั่นคง...            หวั่นไหว...

และอีกหลายความแตกต่างรวมทั้งสถานะของทั้งสองสิ่ง
แล้วหากนำมาเปรียบกับอารมณ์ที่ซับซ้อนของมนุษย์เรา จะสื่อสารออกมาได้ทั้งหมดหรือไม่?
แต่สิ่งสุดท้ายที่บอกได้คือ  กฎของธรรมชาติให้สิทธิที่จะอยู่และให้สิทธิที่จะทำลายแก่ทุกอย่างบน
โลกใบนี้

ทัตธีรา   บุนนาคTatteera  Bunnak

มนุษย์ให้ค่าของสองวัตถุนี้ต่างกันอย่างสิ้นเชิง แต่ผลที่ปรากฏหรือได้รับจากสองวัตถุนี้กลับคล้ายคลึงกันหลายประการ มนุษย์มองว่าควันบุหรี่เป็น Subjective ควันธูปเป็น Objective ถ้าควันธูปถูกเปลี่ยนเป็น Subjective ภาพลักษณ์และสัญลักษณ์ของธูปคงเปลี่ยนไปจากเดิม

ภาณุกูล      คุ้มเลิศ
Panukoon    Khumloet

มีความสำคัญ เมื่อเรา ต้องการ
ไม้ถูพื้นที่สถานการณ์แตกต่างกัน ไม้ถูพื้นมนนิทรรศการ มีค่าและถูกให้ความสำคัญเพราะเป็นงาน

ศิลปะ ไม้ถูพื้นของผู้เขียน ถูกตั้งทิ้งไว้ที่มุมห้องน้ำ มีความสำคัญขึ้นก็ต่อเมื่อต้องจะหยิบไปใช้ทำความ

สะอาด ถูกวางพิงทิ้งไว้หลังจากใช้งาน เป็นไม้ถูพื้นไร้ค่า สกปรก มันถูกให้ความสำคัญในนานๆครั้ง มี

ค่าเมื่อนำมันมาใช้ประโยชน์

สิตานัน จันทร์กล่ำ

Sitanun Chanklam

ถึงแม้ขนาด ประโยชน์ใช้ส่อยจะแตกต่างกันมาก แต่การให้ค่านั้นอยู่ที่ตัวของคนมอง ถึงแม้จะเป็นฝาขวดแต่เมื่ออยู่ในบริบทของหอศิลป์แล้วมันก็สามารถที่จะยกระดับให้มีค่ามากกว่าฝาขวดที่อยู่ประปรายตามที่ต่างๆ และบางทีการให้ค่าของฝาขวดที่อยู่ในหอศิลป์อาจมีค่ามากกว่าโต๊ะหินอ่อนที่ขายตามร้านก็ได้  

พชร เจียรวิริยะพันธ์
Pachara Jearaviriyaphan

การทำให้วัตถุที่เป็น objective เปลี่ยนพื้นที่ สถานะ สร้างรูปร่าง การเคลื่อนไหว จากสิ่งที่อยู่นิ่ง ที่ถูกมองผ่าน ให้กลายเป็น subjective เปลี่ยนให้เป็นงานศิลปะ

สุพิชญา ไชยเวียง
Supitchaya Chaiwieng

why the same something don't have more subjectivity ?

กฤชพล เกตุชู
kitchapon ketchu